حس می‌کنم وسط یه جنگل تاریکم. دیدن وبلاگ آدمایی که شبیه من هستن مثل دیدن یه نور زرد وسط این جنگل تاریکه.

 

و برای همینه که به نوشتن توی وبلاگ ادامه میدم. اینترنت رو قطع می‌کنن تا ما رو از هم دور کنن اما ما هر جایی که باشیم صدامون رو بلند می‌کنیم تا نور بتابونیم به قلب‌های همدیگه.