Miss American And The Heartbreak Prince

عنوان این پست درواقع اسم یکی از آهنگای تیلر سوییفته. متاسفانه فایل MP3ش رو ندارم که براتون بذارم، ولی می‌خوام به این تیکه از آهنگش اشاره کنم:

You play stupid games
You win stupid prizes

ترجمه:
وقتی بازی‌های احمقانه می‌کنی
جایزه‌هاییم که برنده میشی احمقانه خواهند بود

سو،
وقتی با مردم جوری رفتار می‌کنید که انگار آدم نیستن، دیگه نباید از اینکه بانک و مسجد آتیش می‌زنن گله کنید. این بازی رو خودتون شروع کردید. مردم صرفا دارن جایزه‌های بازی‌تون رو تقدیم‌تون می‌کنن. حالا هی بگید اینا مردم عادی نبودن، هی بگید اینا رو امریکا و اسرائیل تربیت کرده، هی بگید اینا تروریست بودن؛ ما که مثل نوچه‌هاتون آیکیومون زیر هفتاد نیست و قدرت تشخیص دروغ از واقعیت رو داریم! وقتی دونه‌ی گلابی می‌کارید نباید انتظار داشته باشید درخت موز بهتون تحویل بده! اینایی که توی خیابون دیدید نتیجه‌ی بذریه که توی این چهل و هفت سال کاشتید.

من توی جای اشتباهی متولد شدم

فضای اینجا برام عجیبه و خیلی باهاش غریبه‌م. چندین ساله که توی کانال تلگرم و توییتر می‌نویسم و عادت کردم که آدمای شبیه به خودم اطرافم باشن. اصلا یه دلیل اینکه دیگه توی اینستا به صورت پابلیک فعالیت نمی‌کنم اینه که نمی‌خوام با انسان‌های دوزاری و آیکیو دو رقمی مواجه بشم. کامنتای وبلاگم واسه همین بستم تا یه سریا نظرات گوه‌ر بارشون رو شیاف کنن توی ماتحت‌شون.
گاهی حین وبلاگ گردی حس می‌کنم وارد تایملاین عرزشی‌ها شده‌م! واقعا عجیبه که سال بیست بیست و شیشه و یه عده از انسان‌ها هنوز از مغزشون استفاده نمی‌کنن!

 

جدی صادق هدایت چی کشید از دست این مردم! :)))
امثال ماها سه تا راه بیشتر نداریم:
یک. بمونیم و کم‌کم عقل‌مون رو از دست بدیم.
دو. بمونیم و خود.کشی کنیم.
سه. مهاجرت کنیم و بریم.
جدی راه دیگه‌ای واسه ما وجود نداره.

 

یه آهنگی هست به اسم Wrong. یادم نمیاد از کدوم گروه و یا خواننده‌ست. اما توی ترانه‌ش میگه:

من جای اشتباهی به دنیا اومدم
زمان اشتباهی به دنیا اومدم.

آهنگ معروف ردیوهد هم که گفتن نداره:

من اینجا دارم چه غلطی می‌کنم؟
من اصلا به اینجا تعلق ندارم!

و به قول خانوم تیلر سوییفت:

منو ببر به برکه
همونجایی که شاعرا رفتن تا بمیرن
من به اینجا تعلق ندارم
و عزیزم، تو هم مثل من به اینجا تعلق نداری.

شما اینترنت رو قطع می‌کنید ولی موسیقی و ترانه‌هاش توی ذهن ما هست.

و جهنم با آدمایی مثل شماها پر شده.

My Beloved Eras Tour

از وقتی که وارد دنیای استریم کردن شدیم آرشیو موزیک، فیلم و سریال‌هام رو از توی لپ‌تاپ و هاردهایی که داشتم حذف کردم. هر بار که اینترنت رو قطع می‌کنن و نمی‌تونم چیزی استریم کنم فحش‌های غلیظ‌تری به آخوند میدم.

 

اما یک چیز از توی هارد لپ‌تاپ من پاک نمیشه اونم کنسرت خواننده‌های مورد علاقمه؛ کنسرت + مستندهاشون.
اراز تور رو برای بار نمی‌دونم چندم تماشا کردم و حالا دارم داکیومنتری اراز تور تیلر سوییفت رو تماشا می‌کنم و با صحنه‌های قشنگش بغض می‌کنم و اشک می‌ریزم. خوشحالم که از نوجوونی با فرهنگ غرب و موسیقیش آشنا شدم. این آهنگا و هر چیزی که بهشون مربوطه بهم نشون میده که بیرون از مرزهای این خاک دنیایی وجود داره ورای این دنیای خاکستری و افسرده که من دارم توش زندگی می‌کنم. دنیایی که توش مهمه دنسرهایی که روی استیج هستن از نژادهای مختلف، رنگ‌های مختلف (پوست) و تایپ‌های بدنی متفاوت باشن؛ چون مهمه هرکی که این کنسرت رو می‌بینه حس کنه که دیده میشه و ببینه که یه نفر شبیه خودش روی استیج وجود داره. دنیایی که توش مهم نیست با کدوم پا وارد دستشویی میشی و اگه بگوزی وضوت باطل میشه.

 

من امریکا و فرهنگش رو دوست ندارم. دلیلشم اینه که فرهنگ‌شون شباهت زیادی به فرهنگ کشور ما داره؛ تا دل‌تون بخواد آدم مذهبی، سنتی و بیسواد توش هست. تنها چیز مثبتی که راجع امریکا هست اینه که توی شهرهای بزرگش مثل نیویورک فرصت‌های زیادی برای دیده شدن و موفقیت وجود داره. شخصا برای زندگی اروپا رو ترجیح میدم.

 

بالاخره یه روزی این سرزمین رو برای همیشه ترک می‌کنم و میرم جایی زندگی می‌کنم که مردمانش شبیه خودم باشن. مردمانی که به جای گریه کردن توی مساجد و گرسنگی کشیدن، توی فستیوال‌ها با هم آواز می‌خونن و می‌رقصن.